Arayış,Varış,Bitiş

Geceleri mesken tuttum şu sıralar, nedense her şey bir noktaya varacakmış gibi geliyor. Bir türlü çıkartamıyorum sonunu, önüm sisle kaplanmış sanki, bense ışıksız bir fener. İnsanlar medet umuyor bu fenerden, bilmiyorlar ışıksız olduğunu ya da görünen o ışığın yalancılığını. Dalıyorum uzaklara istemsiz bir göz hareketiyle ve o an kayboluyor içimdeki duygular. İşte şu geriye kalan, ne insan ne hayvan. Hayvanlar bile yaşadıkları anın tadını doya doya çıkartıyorlar. Bense ne o andan, ne geçmişten ne de şüpheli olduğum geleceğimden haz duyuyorum. Kuru bir yaşam benimkisi, arada, aynı karamsar şiirlerde olduğu gibi, arada. Utanıyorum kendimden adeta, bir kaçış arıyorum, dönüyorum, dönüyorum, hep aynı noktaya varıyorum. Kahreden mısralarda arıyorum kendimi ve çaremi ama hep aynı dertle yüzleşiyorum. Anlıyorum ki ben de her insanoğlu gibi ikiyüzlüyüm, oynuyorum hayatı ya da kendimi. Unutuyorum hiç unutulmaması gereken gerçeği. İnanıyor belki de insanlar bana ya da inanmak istiyorlar. Devam ediyorlar benim bu küçük oyunuma hep beraber. Bense mızıtıyorum yine gerçek olmayan bu oyunda bile. Yüzüstü bırakıyorum bana inananları. Farkındayım aslında, kaybeden ben oluyorum. Bir kaçış arıyorum, kendimden ve diğerlerinden, ansızın o tarihi buluyorum.