Bir Yalan Yaşıyoruz

Etrafıma bakıyorum da yalanlar içinde yaşıyoruz. Her şeyimiz buram buram sahte kokuyor, hem de dibine kadar. İfadelerimiz, giydiklerimiz, konuştuklarımız, hissettiklerimiz birer kurmaca.
Giydiklerimizden başlayalım. İnsanlar artık üzerinizdeki kazak bir “marka” değilse, iyiden bir “hıh” çekiyorlar, alaycı bir bakış eşliğinde. Etiket sevdasına düşmüş gidiyoruz. Yafta esirleri olmuşuz, onsuz sokağa çıkamıyoruz, çıkarsak korkuyoruz. Etiket edinip yollara düşüyoaruz ya, tamam artık üzerimizde bir etiket var, ancak bilmiyoruz ki karakterlerimiz çıplak!

Konuşurken dikkat ediyoruz aman nasıl karizmatik ve etkileyici olurum diye, kelimelerimiz bile hür değil. İnsanın kendisi hür olmayınca söyledikleri nasıl hür olsun, beyinlerimiz ve benliklerimiz tutsak bizim.

Sevdiğimizin saçını okşamaya kalktığımızda elimize gelen ya krem ya jöle. Eskide kaldı artık uzun uzun okşanan saçlar, saf, tel tel. Hep bir değişiklik aranıyor, bugün sarı yarın kızıl. Güneş artık kendi rengine vurmuyor saçların.

Yaşanan aşklara değinirsek bu yazı sayfalarca sürer. Aslında aşk demek istemiyorum yaşananlara çünkü bu ihanet olur aşka. Bir insan nasıl 3 aya 3 aşk sığdırabilir ki? Ya da sana aşığım derken bir başkasını düşünür. Yalanın alâsı yaşanıyor, hem de göz göre göre. Yaşananlar kupkuru, yavan. Yazık oluyor aşk diye çırpınanlara.

Kısacası her şey sahteleşiyor yavaş yavaş. İnsanlar unutuyorlar aslında hayatın kısacık olduğunu. Bakmayın, bu satırların yazarı da unutuyor ya da unutacak. Sahte yaşamaya gerek yok hayatı. Burada ne kadar sahte olursak olalım, bir gün üzerimizdekiler beyaz ve gerçek olacak. Sonra herkes eşit ve aynı durumda olacak. Rengin, sözlerin süsünün, görünüşlerin bir anlamı kalmayacak.

Muamele göreceğiz, nasıl yaşadıysak. Bari Cennetlerimiz sahte olmasın!