Çocukça

Oynamalıydım ben, çocuk olmalıydım. Gemi yüzdürmeliydim akan sularında yağmurların, misket yuvarlamalıydım tozlu kenarlarında yolların ama ağlamamalıydım. Ağlasam da, bir şeker için ağlamalıydım ya da saf çehreme vuran güneş ışığında eriyen bir dondurma. Ağlatılmamalıydım, çocuk olmalıydım doyasıya.

Göz yaşlarımdan oluşan çağlayanların kenarında koşmalıydım, saklambaç oynamalıydım isteyip de çıkamayacağım ağaçların arasında, yağmur yağmalıydı ve içime çekmeliydim kokusunu toprağın. Islak bir sonbaharda kendimi bulmalıydım, çocuk olmalıydım.

Akranlarım arasında açmalıydım bir kasımpatı misali, düşünmemeliydim yarını, akşamı ya da bir başka zamanı. Elimde ekmek turlamalıydım hayatın kendisi zannettiğim toprakları. Gök gürlemeli, korkmalıydım. Korkarak sığınmalıydım yanına sevdiğim insanın, oradan izlemeliydim yağmurun yağışını. Görmeliydim ve fark etmeliydim acıları ve dertleri sürükleyip alışını. Çıkmalıydım yağmura ve kaldırmalıydım başımı kirpiklerimin ucunda toplanmış bulutlara, seslenmeliydim hayatın kendisine ve tüm bu olanlara.

Kelimeler yetmemeliydi olanları anlatmaya, durmalıydı zaman, ben yürümeliydim saniyeler arasında. Uğramamalıydı seneler bana ve almamalıydı o masum ifademi, zorla. Yaşamalıydım acıları, kahkahaları, ağlamaları ve aşkı çocukça.