Çocukken Kavrayamadığımız Şeyler
Sevgili Suskun birkaç gün önce beni mimleyip başlıktaki yazıyı bana paslamıştı. Kendisine söz vermeme rağmen araya iki yazı girdi. Buradan özürlerimi bildirdikten sonra hemen konuya geçeyim. Baya bir düşünmeme rağmen nedense çocukken anlam veremediğim şeyleri hatırlayamadım. Belki de bu nedenle gecikti yazı. Beynim bu konuda tersine işliyor sanırım. Daha çok anlam verdiğim şeyleri hatırlıyorum ben. Bir iki örnek yazıyı şurada ve şurada geçmiştim. Fakat çok genel geçer olsa da bana da bazı şeylerin anlamsız geldiğini hatırlar gibi oldum. Örneğin henüz okula bile gitmezken -4,5 yaşlarında olsam gerek- evimizin haricinde bir yerlere ziyarete gittiğimizde o kadar kargaşa içinde bana ayrı bir dünya gibi gelen yollarda nasıl kaybolmadığımızı düşünür, bizimkilerin eline sıkı sıkı yapışırdım. Şimdilerde arada bir hayal kırıntıları ile İstanbul’da gezinirken bazı yerleri hatırlıyorum da gülüyorum. Ancak bu çok normal olsa gerek. Sonra yine bu gezi dönüşlerini neden otobüsle değil de hep kutu gibi olan dolmuşlarla yaptığımızı anlayamazdım. Sebebi ilerde anladım: İETT o zamanlar bu kadar çalışkan değilmiş. Düşündükçe geliyor hatıra bazı şeyler. O kadar sokak hayvanının açlıktan nasıl ölmediklerini de anlamazdım. Yağmur, çamur, kar, soğuk yani kocaman bir kış geçerdi de hayvancıklar hala yaşardı. Hoş bunu hala pek anlayabilmiş değilim. Sanırım yeter :) Pek etrafı mimlemesem de bu sefer pas atmak geçti içimden. Biliyorum çok vakitleri yok ve pek mim sevmiyorlar ancak bu yazıyı ben de Fatih, Tarık ve Tutku‘ya paslamak istedim. Canları isterse :)
O zaman kavrayamadığımız şeylerin tadından mıdır bilinmez ama biliyorum ki her insanın aklından bir kez geçmiştir yaşları ilerledikçe:
“Şimdi çocuk olmak vardı”
İşte o zaman hayatı kavrayamadığımız için kolay geliyordu bize. Keşke hep çocuk tadında ve tertemiz kalabilse hayat; ama ne mümkün sen iyi olsan da karşındaki..?!
Est. Asıl ben teşekkür ederim size başından beri göstermiş olduğunuz nezaketten ötürü.Birden söylenince akla gelmiyor ama hiç olmadık zamanda insanın aklına neler geliyor değil mi?
Bizim kasaba küçüktü kaybolma diye bir derdimiz yoktu haliyle ama büyük bir şehre gittiğim zaman çocukken çok etkilenirdim. Farklı bir dünyaymış gibi garipserdim.
Serkan Abim bana bir mim yollayacak ve ben es geçecem. Hiç olur mu öyle şey. Biraz başım sebepsiz işler yüzünden kalabalıktı. Hemen mimi aldım ve yeni bir günlük girdisi oluşturmaya başladım bile. ;)
Canın sağ olsun Tutkucum. Aramızda bir mimin lafı mı olur :)