Habitación de Fermat, La

Veya İngilizce ismiyle Fermat’s Room, bizdekiyle Kapan. Bizimki biraz zayıf kaçmış. En azından konuyu okumayan birisi filmi es geçebilir. Hem bizim gibi az Matematikle içli dışlı olanlar da bir şey anlamayabilir. Neyse ben filme döneyim. Bu sefer baştan uyarayım, filmin konusu ve olaylar hakkında biraz detaya ineceğim, ’spoiler’ istemeyenler hemen bıraksınlar okumayı.

Eğer izlemişlerse konuyu ilk görenler hemen Cube serisini hatırlayacaklardır. Belki biraz da Pi canlanacaktır zihinlerinde. Bende de haliyle bu iki filmi hatırlattı Fermat’nın Odası. Hal böyle olunca ilgimi de çekti fakat içten içe İspanyolların bu işi ne kadar iyi kotaracaklarını da düşünmüyor değildim. Yönetmenleri tanımıyordum, oyuncuları tanımıyordum fakat konu üstün körü bakınca ilgi çekici geliyordu.

Fakat baştan belirteyim ki ne yazık ki ikisinin de bıraktığı etkinin üçte birini bile bırakmadı bende. Sebeplerini bilahare açıklayalım. Fakat önce Cube ve Pi’den bahsedelim biraz.

Cube izleyenlerin hatırlayacağı üzere bir takım insanların kendilerini uyandıklarında küp şeklinde bir odanın (daha doğrusu odaların) içinde bulduğu, çıkmak için bir takım sayısal bilmeceleri çözmeleri, bazı tuzaklardan geçmeleri gerektiği, ilk başlarda orta şiddette kanlı, serinin ilerleyen filmlerinde ise “slayer” türünü hatırlatır tarzda bir filmdi. Hal böyle olunca ilk filmin orijinalliğiyle beraber kendisine haklı bir yer edinmişti. İkinci filmde ortaya attığı farklı 4. boyut kavramı ile de bu etkiyi sürdürmüştü. Sadece serinin son filmiyle bende sıkıcı bir hal almıştı.

Pi ise çok farklı bir yer edinmiştir her bir matematiksever ve sinefilin gözünde. Sayı teorisyeni olan Maximillian’ın doğadaki her şeyin belirli bir modele göre ifade edilebileceğinden yola çıkarak, borsayı bile modellemeye kalkıp, bu arada yaşadığı psikolojik sorunlar ve paranoya kıvamında hastalığı ile ilgili hikayesini izlemiştik. Ayrıca film kurgusu ve klasiğin dışına çıkan anlatım tarzıyla da beğeni kazanmıştı. Zaten filmin yönetmeni olan Darren Aronofsky daha sonra Requiem for a Dream ve bazıları beğenmese de The Fountain gibi iki güzel filme imza atmıştı. Kısacası Pi kendi çizgisini yakalamış bir filmdi.

Gelelim bizim filmimize. Biz istesek de istemesek de bu filmi yukarıda adı geçen filmlerle kıyaslıyor insan. İstiyoruz da işte o kıyaslayacak malzemeyi pek bulamıyoruz. Uzun zamandır bu tür bir film izlememiş olmanın hevesiyle, heyecanlı heyecanlı filmin başına oturdum fakat kalktığımda pek o kadar memnun değildim. Kısa ve öz olsun diyorsak: Filmde derinlik yoktu. Tekdüze, sadece eğlenmek için izlenebilecek bir hava var. Evet filmler zaten eğlenmek için olabilir ancak yukarıdaki iki filmi az açarak ne demek istediğimi anlatmaya çalıştım. Hikaye güzel gibi. Fermat adında bir yabancı, dört tane matematik dahisini bir eve toplaması, sorduğu sorular, evin gittikçe daralması… Öncelikle ben sorduğu sorulara takıldım. Toplam yedi soru soruldu, ben dahi dördünü net hatırlayıp, ikisini de büyük oranda anımsıyordum. Hemen hemen az bu tip şeylerle ilgisi olanların bileceği türden sorular bunlar. Hafif kaçmış yani. Filmlerdeki bazı çatlakları görmezden gelebilirim fakat bu çatlaklar çok göze batınca bütünlüğü de bozuyor. Beni rahatsız eden küçük ama göze batan çatlaklar.

- Uzun cevaplar gönderilirken nasıl değerlendirildi?

- Hilbert amca madem ölmeyi planlamıyordu, o tek kişinin bir seferde sığacağı yerden nasıl kaçışı planlamıştı?

- Ayrıca filmin sonunda olayı planlayan kişinin Fermat değil de Hilbert olduğu ortaya çıkınca daha da bir garipsedim her şeyi. Fermat geri döndüm, benzin parası aldım diyor. Hangi cüzdandan? Nereye döndü? Ben mi kaçırdım bir şey?

İki tane de final yorumum olsun. Olaylar Yalan Rüzgarı Dizisi gibi olmuş yönetmen ve senarist beyler, çok bir hafif kaçmış. Üstüne bir de finaldeki matematiğe hakaret dizeleriniz pek bir komikti. Düşündüm o an senaristler matematik tokadı yemiş mühendisler miydi acaba?