Knowing or Not Knowing!

Gaflette bulunup Knowing‘i izlemiş oldum. Artık izlediğim filmler hakkında (sinema haricinde) pek yazmasam da dayanamadım nedense. Hemen listeleyeyim hissiyatımı:

* Daha hafif olsa da ikinci The Wicker Man, Ghost Rider, Next ve izlememiş olsam da Bangkok Dangereous vakası.
* Klişe, klişe, klişe.
* Kötü oyunculuk.
* Mükemmel final!

“Spoiler” yapacağım ona göre. Sonra okuyup da bana söylenmeyin.

Nicolas Cage nereye gidiyor anlamadım ben. Hani her oyuncu kariyerinde düşüş yaşar da böylesine seçici olmaktan vazgeçmez diye düşünürdüm. İnsan eline alıp da senaryoları bir nebze okumaz mı? Oku, beğenme. Bırak başkası oynasın bu filmlerde, aktör mü kalmadı kocaman Holivud’da. İlk maddede saydığım filmleri toplayın bir tane iyi yapıma bedel oluyor mu? Hayır. Bunların arasına National Treasure serisini de sokacaktım ancak bendeki Indiana Jones sevgisi ve onun tarzındaki filmlere olan sempatim nedeniyle yenik düştüm.  Peki bir Face/Off, Con Air, The Rock, City of Angels, Birdy, The Family Man, Lord of War gibi yapım beklemek bu kadar mı zor bre adam. Neyse, çok içerlemişim ben sevgili Cage’e, bu kadar yergi yeter :) Onu hep Face/Off’taki “haaalelujaahhhh” repliği ve açılış sekansındaki performansıyla hatırlamak istiyorum :D

İkinci maddemize gelirsek. Filmimiz çok fazla klişeyi içinde barındırmakta. Bir kere şu ufak kız ve gizem havasını zaten uzakdoğulular buram buram soktu zihinlerimize, bir de bu filmde görmüş olduk. Hoş, ucundan gösterip bırakmışlar ancak etkisi bir film boyunca sürüyor. Geleceğe ait olayların deşifre edilmesi ve deşifrenin nasıl olduğuna dair gizemin korunması, sorunlu baba oğul ilişkisi, uzaylı mı, in mi, cin mi, peri mi olduğu belli olmayan insanımsılar, kıyamet günü, süper zeki MIT profesörü gibi daha saymakla bitiremeyeceğim bir dünya klişe filme zerk edilmiş durumda. Isıtıp ısıtıp sunmuşlar önümüze. Yahu bir insan üzeri anlamsız rakamlarla dolu bir A4 kağıdına bakıp da nasıl zırt diye tarih çıkartıverir? O sayı bloğunu oradan nasıl ayırt ettin arkadaş? MIT’te profesör olmak, süper zeki olmak buna yeter mi? Kaldı ki film böyle başlıyor zaten. Buraya takıldığım anda sürekli hatırlayıp durdum sahneyi. Klişeyi bozmuş diyebileceğimiz tek şey dünyamızın yerle bir olmasıydı. Onu da zaten olayı finale bağlamak için yapıvermişler.

Oyunculuk  için söylenecek pek bir şey yok. En beğendiğim oyuncu filmin başındaki küçük kızımızdı :) Cage gitmemiş bu filme açıkçası. Her ne kadar bazı rollerde çaba göstermişse de izlerken sürekli gözüme battı varlığı. Hele bir final sahnesi var ki baba oğul ağlaşırken ben gülüyordum bir yandan.

Finalin nasıl olduğuna az çok değindim. Meşhur veda sahnesinden sonra -her nedense- sadece kendisini duyanları  yanlarına alan uzaylılarımız fırlayıp gidiveriyorlar uzaya doğru. O an görüyoruz ki uzayda çil yavrusu gibi gemiler seyretmekte. Anlıyoruz ki birden fazla çift almışlar. Evet, çift alıyorlar demek ki. Nuh nebî tarzı bir yaklaşım kısacası. Çifter çifter alıp bir başka dünyada salıveriyorlar. Bu da Adem ile Havva yaklaşımı oluyor galiba! Finalden anladığım buydu benim. Çocuklarımız ilerideki bir ağaca doğru koşarken birden aklıma Hayat Ağacı dizisi geliverdi. Neden diye sormayın, ağaç çok benziyordu :D Tabii finalinde aklıma Hayat Ağacı’ndan başka bir şey getirmeyen film için IMDB’ye gidip oyumu kullanıverdim :)