1. Transformers: Revenge Of The Fallen [1] [2] [3]

Tamam illa görülmesi gereken bir film değil. Zaten IMDB, RT ve MC puanından da belli bu. Fakat o aksiyon sahneleri mutlaka sinemada izlenmeliydi. Hâlâ izlemek için fırsatım var biliyorum ancak gider miyim, gitmez miyim meçhul. Açılış haftasını kaçırdıktan sonra nedense benim açımdan bu işlerin büyüsü bozuluyor.

2. Terminator Salvation [1] [2] [3]
İşte bu filmi kaçırmamam gerekiyordu. Benim gibi Terminator serisi hayranı birisi için yüz karası bir durum bu. Zamanlama sıkıntısı nedeniyle es geçmek zorunda kaldım açılış haftasında. Bu film için de hâlâ şansım devam ediyor. Görmeyi planlıyorum. Hoş puanlamalar pek iç açıcı değil ancak bir hayran olarak vefamı sürdürmeliyim.

3. X-Men Origins: Wolverine [1] [2] [3]
Yine puanlamada başarısız görünen bir film. Ancak Terminator gibi X-Men serisinin de hayranı olarak kendimi bu konuda da affetmiyorum. Artık bu filmi sinemada görme şansım da kalmadı. Kısmet başka şekilde izlemek yönündeymiş.

Gidemediğim bu filmler için kendimi kıyılara vurup uzun uzun düşündüm. Memlekette zaten dert yok. Bundan iyi fırsat mı olur, kendime dert edinmeliyim bu filme gidememe meselesini. Kararımı verdikten sonra kaleme kağıda sarılır gibi yaparak kafama bir iki film kazıdım. Mutlaka sinemada göreceğim bu filmleri. Şimdi de bunları listeleyelim.

1. Ice Age: Down of the Dinosaurs [1] [2]
Görüldüğü gibi puanlamada coşmuş. Kaldı ki Ice Age serisinden bir filmin eğlenceli olmama gibi bir şansı yok. “Trailerlar”da bile bu görülebiliyor. Bir tanesini geçeyim:

Haliyle listemin başında bu film geliyor. Vizyona girme tarihi de çok yakında. Gidip güzelce eğlenmeyi planlıyorum.

2.  Sherlock Holmes [1]

İşte sabırsızlıkla beklediğim bir film daha.  Sherlock Holmes’ü zaten severim, kitaplarını bayıla bayıla okurdum. Neden bu vakte kadar beklendi böylesine bir filmin yapılması için anlamış değilim. Buna da şükür ki şu günleri gördük. Hani dert yok ya memlektte. Neyse, film diyorduk değil mi. Haliyle bir fanatik olarak kim oynarsa, kim yönetirse bu filme giderdim. Fakat kader ağlarını öyle bir örmüş ki yöneten de, oynayanlar da çok beğenimi kazanan kişiler. Yönetmen koltuğundaki Guy Ritchie’nin sevmediğim filmi yoktur. Buna bizim buralara geldiğinde  pek sevilmeyen Revolver de dahil. Görüldüğü gibi puanı çok vasat. Fakat benim çok beğendiğim filmleri arasındadır. Konuyu dağıttık yine. Kısacası yönetmenin ismini gördüğüm an bile gitme isteğim ikiye katlanmış durumdaydı. Oyuncuları görünce bu daha da arttı. Son zamanlarda beğenerek izlediğim Robert Downey Jr. Holmes rolüyle karşımızda. Yardımıcısı Watson rolüyse Jude Law’un. Onu da çok beğenerek izlerim. Bu kadar söz söyledikten sonra bu filme gitmezsem cidden ayıp olur. Hemen bir “trailer” da onun için geçelim.

3. Alice in Wonderland [1]

Böylesine derin bir hikâye çok farklı şekillerde sinemaya (veya televizyona) kazandırıldı aslında. Fakat söylediğim üzere hikâye o kadar derin ki, kim yeniden ele alsa farklı bir bakış açısıyla sunabilir izleyenlere. Düşünün ki bu hikâye matematiksel ifadelere bile alengirli göndermelerde bulunabiliyor.

İşte bu hikâyeyi bizlere 2010 Mart ayı gibi yeniden sunacak isim Tim Burton’dan başkası değil. Kendisine hayranlığımı bilmeyenler günlüğümü birazcık karıştırabilirler. Ustanın elinden Sweeney Todd’dan sonra böylesine bir film izlemek oldukça ilginç olacaktır. Bilin bakalım başrollerde kimler var :) Neyse sürpriz olmayack elbtte. Johnny Depp, Helena Bonham Carter zaten kendisinin gedikli oyuncularından. Johnny Depp muazzam bir aktör ve Burton ile çok iyi anlaşıyor. Aksi takdirde sanmıyorum ki böyle bir projeye başka bir yönetmen ile girsin. Kendisini şarkı söylemeye iknâ eden bir yönetmen onu bu projeye dahil etmek için zorlanmamış olsa gerek.  Diğeri ise biricik eşidir Burton’ın. Fakat hakkını yemeyelim iyi oyuncudur. Kadroda bir de Anne Hathaway ve Michael Seen gibi iki parlak oyunucu da olunca film mutlaka görülmeliler listesine giriyor. Özellikle Nixon’daki çok ama çok başarılı oyunculuğunun ardından Michael Sheen’i yeni bir filmde izlemek beni oldukça memnun edecek.

Ortada resmi bir “trailer” yok. Gördüğüm en uygunu alttaki. Oyuncular sıralanıyor en azından.

Bakalım listemdeki kaç filmi sinemada görebileceğim. Artık tembelliği, zaman uyuşmazlıklarını bir şekilde yenmem gerekiyor. Bu arada hiç sinemaya gitmiyor değilim, en son Angels & Demons’ı gördüm sinemada. Ancak arada görmek istediklerime de gitsem fena olmayacak sanırım :)

Daha önce yazmışdım az sonra söyleyeceklerimi (bir önceki yazımda da değindim). 2005′e kadar benim için iki Batman filmi vardı: Serinin ilk iki filmi , yani Tim Burton‘ın filmleri. 2005 yılına kadar çekilen diğer Batman filmlerine bir türlü ısınamadım. 2005 yılında ise Batman Begins‘de Christopher Nolan o kadar güzel iş çıkartmışdı ki yarasa adamın gözümdeki çekiciliği bir kere daha depreşmişdi. Bu nedenle yeni filmde onun ve son Batman rolünde oynayan Christian Bale‘in de olması beni fazlasıyla mutlu etmişdi.

Öncelikle belirtmek isterim ki Batman diğer kahramanlardan biraz farklıdır. Onun özel güçleri hiçbir zaman olmamıştır. Sadece servetinin sayesinde kendisine hazırladığı araç gereç ve öğrendiği dövüş sanatları ile suçlularla mücadele etmektedir. İşte bu nedenden ötürüdür ki, belki de birçok insanın kendisine yakın bulduğu nadide kahramanlardan biridir. Normal bir insan, ancak aynı zamanda kasvetli bir şehirdeki kahraman. Kaldı ki tüm Batman filmlerinde onun insan oluşu ve bu yükü ne kadar taşıyıp taşımayacağı alttan alttan işlenip durmuştur. Bu filmde ise bunu çok derinlemesine görüyoruz ve meselelerin başlangıcına doğru yol alıyoruz. Fazla ’spoiler’ yapmadan biraz filmden bahsedelim.

The Dark Knight’ı bir önceki film olan Batman Begins’ten daha başarılı buldum. Zaten izleyenlerin görüşüne ve eleştirmenlerin yazdıklarına bakacak olursak ben de sayıca çok fazla olan bir güruh arasındayım ve onlarla aynı düşünceleri paylaşıyorum. Fakat yazımın başında ifade ettiğim gibi IMBD’de bir numara olacak kadar değil. Daha doğrusu IMDB’de nasıl bu kadar popüler olduğunu tahmin ettiğimden dolayı bunları söylüyorum. İleride biraz daha değinmeye çalışacağım.

2005 yılında Christopher Nolan’ın sevdiğim yanı şu olmuştu: Çok fazla abartıya kaçmadan, konuyu ve karakterleri dağıtmadan, “cılkını çıkartmadan” yeniden bir Batman filmi sunmuşdu önümüze. Bu filmde de aynı şey söz konusu. Filmin plastiği ve karanlığındaki hakimiyet Tim Burton’ın filmlerine çok benziyor. Senaryo oldukça katı ve bir o kadar düzgün, oyunculuklar olması gerektiği kadar abartılı, hareket Batman filmlerine yaraşır sakinlikte. Batman Begins ile başlangıç anlatılırken bu filmde maceranın göbeğine doğru nasıl ilerlendiği anlatılmış ve bu çok iyi yapılmış. Batman serisine hakim olanlar hemen senaryoyu kavrayıp neyin ne olduğunu anlayabiliyorlar. Anlamayanlar ise kendilerince yorumlar getirip sadece filmdeki vurdu-kırdı, aksiyon ve süslü kahraman davranışları ile kendilerinden geçiyorlar. İşte IMDB’deki zirveye yükselişin ilk sırrı bu.

Yavaştan yazının başlığını neden böyle seçtiğime geçeyim. Su götürmez bir gerçektir ki The Dark Knight bir Joker filmidir. Bunu Heath Ledger‘ın performansı nedeniyle söylemiyorum. Bizatihi Joker karakterinin kendisi için söylüyorum. Kaldı ki aslında filmin (daha doğrusu hikayenin) bu isimle anılmasının sebebi kendisidir. Çok fazla detay vererek can sıkmak istemiyorum ancak filmdeki kahramanlarımızın dönüşümlerini, adeta kurtçuğun koza kurup, müteakiben kelebek oluşunu sağlayan yine Joker’in kendisidir. Eğer o olmasaymış ne Batman ne de bu filme konusunu veren Dark Knight olmayacakmış diyecek kadar da gözlerim iyi görüyor. Joker demişken hemen Heath Ledger‘ın performansından bahsedelim. Usta aktör Jack Nicholson‘ın ardından bir başkasını Joker rolünde izlemek öncelikle benim açımdan çok zor oldu. Zira filmde Joker’i ilk gördüğümde ve ilk hareketlerini izledikten sonra biraz itici buldum. Nedeni ise Heath Ledger’ın oyunculuğunu biraz abartılı hatta daha da ileri gidersek yapmacık olarak görmüşdüm. Daha sonra kendisine haksızlık yapmamak için eski Joker rolünü bir kenara bırakarak izlemeye devam ettim. İlerleyen zamanla beraber kendisinin de son derece başarılı performansı ile gözümdeki bu iticilik kayboldu. Filmin sonuna kadar da bir daha başlangıçtaki eğretilik hissine kapılmadım. Bu performansla Oscar’a aday gösterilir mi, gösterilirse alır mı şimdiden bir şey söylemek zor, zira çok erken.

Gelelim esas oğlanımıza, yani yarasa adama. Bu roldeki Christian Bale çok fazla efor sarf etmeden oyunculuğun hakkını vermiş. Oscar alır mı? Aday bile olamaz. Zira eğer birisi Batman rolüyle aday gösterilirse vay o gün Akademinin haline. Zaten mesele onu oynayanda değil yarasa adamın karakterinin ta kendisinde. Bu filmle beraber – hikayenin gidişatına göre- yarasa adam ilk defa Joker ile tanışır. Bu ne demektir? Bu demektir ki bugün o gündür ki Batman Batman olmuştur. Çünkü Joker olmadan Batman asla tamamlanmış olamaz. İkisi Ying Yang gibidir, biri olmadan diğerini düşünmek çok zor olur. Bundan dolayı Batman’in dönüşümü ve filmdeki başka dönüşümleri de Joker’in sağladığını söylemek çok abartı olmayacaktır. Daha fazla oyun bozan olmamak için ayrıntı vermiyorum.

Diğer rollerden ve oyunculardan bahsedecek olursak… Uzun bir süre sonra Gary Oldman‘i sinemada izlemek çok hoştu. Belki eski filmlerindeki kadar yüksek düzeyde bir oyunculuk sergilememişdi (bkz: Léon) ancak yine de kendisini görmek hoştu. Rachel rolünde Kathie Holmes’ten sonra bence en az onun kadar hoş olan Maggie Gyllenhaal’ı görmek de güzeldi. Filme renk katan bir başka isim ise amansız bölge savcısı rolündeki Aaron Eckhart’tı. Yardımcı rollerden en etkilisi kendisine ait. Kaldı ki karakteri filmin teması ile örtüşüyor ve hikayenin tamamlanmasına neden oluyor. Bu nedenle de son derece önemli bir karaktere hayat vermiştir kendisi.

Bu filmi önemli kılan en büyük etken Batman’in karakterinin izlediğimiz ilk Tim Burton filmindeki halini nasıl aldığının açıklanmaya başlamasıdır. Dönüşümün hikayesidir bu. Vazgeçmenin sınırında olan bir kahramanın, dayanmanın sınırını zorlayan, maskesini düşürmesine ramak kalmış bir kahramanın nasıl Kara Şövalyeye dönüştüğünün hikayesidir. Filmin son anlarında hem Joker hem de Gordon’ın ağzından ifade edilenler bunun bir özetidir. Filmin IMDB’de yüksek puan almasının bir ikinci nedeni de budur. Başarılı bir film, ancak esas başarının hikayenin bu şekilde güzelce örgülendiğini bilen bilinçli Batman taraftarları. Fakat bu kendisini IMDB’de birinci yapmazdı. Diğer izleyicilerin yazının başında anlatmış olduğum katkıları buna neden oldu.

Filmdeki diğer önemli bir husus ise, Holivuddaki amcaların filmin etkisini yüksek tutmak için  duygusal yüklenme istekleridir. Batman filmine yakışmış mıdır yakışmamış mıdır buna gittiğinizde siz karar verin. Ancak bunun her ne kadar filmler için olumsuz bir etki olması gerektiğini beynim söylese de kalbim söyleyemiyor. Beni oldukça etkiledi. İster klişe deyin isterseniz Holivud oyunu, yapılanlar beni etkiledi. Şehirde her ne kadar kötülük kol gezse de, insanların yüreklerinde hala sıcaklığın olduğunun gösterilmesi klişesi beni derinden vurdu. Filme gidenler feribot sahnelerini hatırlayacaklardır hemen. Gitmeyip ilerde izleyecek olanlar da o an beni hatırlasınlar. İşte IMDB’deki bir başka birinci olma nedeni.

Uzun bir yazı oldu, yavaş yavaş noktayı koyalım. Film şu an IMDB’de 115,340 oy ve 9,5 puan ile tüm zamanların en iyi filmi durumunda. Diğer sitelerde de puanları çok yüksek. 180 milyon dolara mal edilen bu film şu an dünya genelinde yaklaşık 265 milyon dolar hasılat etmiş durumda.

Son söz: Batman fanatikleri, kesinlikle kaçırmayın.

Şimdi, eğer hala görmediyseniz şaşırtıcı ilk bilgiyi vereyim size:

User Rating: 9.6/10 (69,135 votes)

Top 250: #1

Geçenlerde sevgili Tarık Tim Burton sevdiğimi bildiğinden Vincent’ı izleyip izlemediğimi sormuştu. İzlememişim bugüne kadar, ne büyük kayıp. Beni haberdar ettikten sonra cezamı kesti: “Yazı yazacaksın izledikten sonra.” Ben de diyetimi ödeme kararı aldım, işte yazı.

Tim Burton aslında başlı başına bir yazıya konu olabilecek, hayal dünyasının sınırlarını zorlayan, Hollywood çöplüğünden kendisini sıyırmayı başarmış bir yazar ve yönetmendir. Neredeyse tüm filmlerini sıkılmadan ve tarifi zor bir huşû ve zevk ile izlerim. Kendisiyle muhtemelen 10-12 yaşlarında tanışmışlığım var, tabi farkında değildim o zamanlar. Ancak Beetle Juice(1988) isimli filmi her zaman en sevdiğim filmler arasında başı çekmiştir. Sonraları Batman ile yine ne kadar başarılı bir yönetmen olduğunu bana ispatlamıştı ancak sanırım ben yine yönetmenin kim olduğundan bîhaberdim. Ne zaman ki film ve sinema bilincim oluştu o zaman yap-bozun parçaları yerli yerine oturmaya başladı “Vay be Beetle Juice’u yazıp yönetmiş, oo Batman serisinin en güzel ilk iki filmini de o yönetmiş” demekten alıkoyamamıştım kendimi. Tabi arkasından İnternet’in verdiği sınırsız nimetlerden yararlanarak daha birçok filmini izleme imkânım oldu. Hayranlığım 10 kat daha artmıştı tabi ki. Neyse dediğim gibi Tim Burton başlı başına bir yazı konusu. Biz geçelim Vincent Malloy’un hikayesine.

Kısa bir animasyon (yaklaşık 5 dk.) olarak hazırlanan bu filmin baş kahramanı 7 yaşında bir çocuk olan Vincent Malloy. Tabir-i caizse süper ötesi bir hayal gücüne sahip. Sıradan yaşantısını hayal gücünü kullanarak muazzam korku unsurlarına çeviren Vincent Malloy bir Vincent Price hayranı ve onun gibi olmak istiyor. Çevresindekiler hakkında her zaman müthiş planları var. Örneğin köpeğini bir zombiye çevirip İngiltere sokaklarında avlayacak birilerini aramak, teyzesini eritip bal mumu müzesinin bir parçası yapmak bu planlardan sadece birkaçı. Yaşıtlarının tersine hafif kitaplar okumayan Vincent kült bir yazar olan Edgar Allen Poe okur. Zaten korku temelli hayallerinin özünde de Poe vardır.

Vincent şiir biçiminde yazılmıştır. Hikâyenin genelini bilince insana Edgar Allen Poe havası veriyor. Kaldı ki Tim Burton’ın kendisi de haliyle bir Poe hayranı. Tabi Poe’nun hikâyelerinin uyarlamalarında oynayan Vincent Price’de çocukluk idolü. Zaten ironi de burada ortaya çıkıyor. Korku ve hayal ürünü ögeler içeren bir kısa film, Poe şiiri kıvamında bir hikâye, Edgar Allen Poe’nun doğrudan isminin geçmesi, Vincent Price gibi olmak isteyen bir çocuk, son olarak filmde hikâyeyi nakleden Vincent Price! Kafanız karıştı değil mi :)

Evet Tim Burton sanırım en sevdiği yazarlardan biri olan Edgar Allen Poe havası estiren bir hikâye yazmış, yönetmiş, içinde kendisine göndermeler yapmış, yine en sevdiği aktörlerden ve Poe ile ilişkili olan Vincent Price’a gönderme yapmış, yapmakla da kalmamış, hikâyeyi kendisinin nakletmesini sağlamış. Kısacası filmdeki duyduğunuz kadife ve karizmatik ses Vincent Price’ın ta kendisine ait.

Ben bu kısacık filmi çok sevdim. Tim Burton’ın ne kadar kaliteli işlere imza atacağı ta o zamandan belliymiş. Kaldı ki filmlerinde kullandığı bazı karakterlerin babası durumunda Vincent Malloy. Eğer filmlerini izlediyseniz hemen fark edeceksinizdir. Son olarak filmin sonunu söylemesem de Edgar Allen Poe’nun The Raven isimli şiirinin son mısraları ile bittiğini söyleyeyim ve ekleyeyim:

And my soul from out that shadow that lies floating on the floor
Shall be lifted — nevermore!

Ha, unutmadan bu da filmin kendisi: